எப்போதாவது ஒரு சித்தன் வருவான் எனக்குள். பித்தாக்கித்தான் போடுவான் அவன் என்னை நட்ட நடு வீதியில். மத்தளப் பிறப்பெடுப்பெதற்கு? மகராசன் அடித்து நொறுக்கத்தானே? ம்ம்ம்.... நடக்கட்டும்!
எல்லாமும் ஆனதுபோல்
இம்மண்ணில் பூத்த பின்னர்
முள்ளில் கால் நோகுதென்றே
முனகித்தான் பயனேது
சொல்லில் தினம் புண்ணாகிச்
சுரக்கும் விழி ஏனெதற்கு
உள்ளத்தில் உருக்கொள்ளும்
ஒப்பாரி தந்ததெது
ஒன்றுபோல வயிறுமனசு
உடலென்ற பெருந்தொடரோ
என்றென்றும் இயம்புகின்ற
ஒற்றைச்சொல் பசியன்றோ
வன்மையாக வாட்டுமிந்த
வளர்பசிக்கு நசிந்துபோக
மண்ணில் நீ மலர்ந்ததென்ன
எவரிடத்தோ யாசித்தா
கல்தாண்டி கடல்தாண்டி
காற்றெனவே பறந்தாலும்
எல்லைக்கு அப்பாலும்
இருளன்றி வேறேது
இல்லையொளி எங்குமென
எண்ணிமட்டும் ஓயாதே
உள்ளத்தில் தேடிப்பார்
உள்ளேதான் ஒளியுண்டு
பெண்ணுக்குள் உதயமாகும்
பிறப்புக்கள் விபத்துக்கள்
மண்ணுக்குள் அமைதிதரும்
மரணங்கள் பாக்கியங்கள்
