[ குழந்தைகள் அன்பை சொறிவதில் சலிப்படைவதே இல்லை, சோர்வடைவதே இல்லை. காரணம், அவர்கள் எதிர்ப்பின்றி நேசிக்கும் கலையில் தேர்ந்தவர்களாக உள்ளனர்.
தாம் நேசிப்பவை தம்மை நேசிக்கிறதா என்று அவை சந்தேகப்படுவதில்லை. தாமும் மற்றவைகளால் நேசிக்கப்படுவதாகவே குழந்தைகள் நம்புகின்றன. நாம் தான் இந்தக் கலையை வளர்ந்த பிறகு மறந்துவிட்டோம்.]
ஆண் - பெண் எனும் இரண்டு கழித்தல் கோடுகள், இல்லறக் கணக்கில் சமக்குறியாக இணை சேரும். பின்னர் கோடுகளின் தீண்டல்களில் கூட்டல் வரும், சரியான தப்பான பெருக்கல் வரும், இரண்டு புள்ளிக் கண்களோடு ஒற்றைக் கோடாக, வகுத்தல் குறி போலக் குழந்தை வரும், அந்த வகுத்தலுக்குப் பிறகே அந்த இணையர்க்கு ஈவும், இரக்கமும் வரும்.
கையடக்கப் பவுர்ணமி,மின்னல் முளைத்த சின்னப் புன்னகை,
தாலாட்டின் இசைக் குறியீடு,
தென்றலால் செய்த விசிறி,
பளிங்கும், நுங்கும் சரிவிகிதத்தில் பிசைந்து செய்த உயிர்ப் பதுமை,
அன்னத்தின் தூவியில் எலும்பு,
அனிச்சம் பூவில் நரம்பு,
வெல்வெட்டுத் தங்க உடம்பு,
சந்தனத் தந்தக் கால்கள்,
பூரித்து இறங்கி வரும் புன்னகை அருவி,
ரோஜாத்தீ வாய்,
உள்ளங்கை பிஞ்சுப் பிறை விரல்,
பிளம்கனி உட்கார்ந்திருக்கும் வெனிலா ஐஸ்கிரீம் கண்கள்,
அதனைச் சப்புக்கொட்டும் உதடுகளாய் மினி இமைகள்,
சொர்க்கப் பூஞ்சிறகுகளாய் இரு செவிகள்,
பாலாடை வாய்,
தாய்ப்பால் குமிழியாய்த் ததும்பிடும் மூக்கு,
கையில் அள்ளினால் காஷ்மீரத்து வெண்பணி,
நொடியில் உயிர் கழுவும் துளிப் பூஞ்சிரி.
வறட்டுத் தரிசினை வசந்தப் பரிசாக்கும் இந்தக் குழந்தைகள் தான் எத்தனை அழகு! (-பேராசிரியர் தி.மு.அப்துல் காதர்)
